donderdag 24 november 2016

Hoort! Wie klopt daar, kind'ren?

hoor wie klopt daar zachtjes tegen 't raam.
't Is een vreemd'ling, zeker
die verdwaald is zeker.

Hij klopte niet. Hij kwam gewoon binnen. Zonder vragen.
Zachtjes. Neen. Geruisloos als een inbreker.
Zijn schaduw verraadde hem. Gelukkig was het geen schurk.
Wel een verdwaalde vreemdeling.
Hongerig waarschijnlijk, aangetrokken door het laaiende vuur van de kookhaard
en de er bovenop staande pot pruttelende pompoensoep.















Het is 19 uur. Buiten is het sterrenloos pikdonker met temperaturen tegen het vriespunt.
Ik kan hem nu niet wegsturen. Dat ware moord.
Hij kan dus gerust blijven en overnachten waar het hem belieft.
Plaats genoeg. Morgen gaat hij zijn weg wel vervolgen. Hopelijk.
'k Wens hem alvast veel geluk en voorspoed.




maandag 21 november 2016

Quinoa 2.0

Begin september was de quinoa nog een vrij aantrekkelijk gewas. Optisch. Of ik er eetbaar zaad van zou halen stond nog in de sterren geschreven - en ook  hier en daar in het www.















Halfweg september begon zij/hij snel te verkleuren.






























Tegen het einde van de maand sneed ik de planten. Enig zaaduitval
duidde zeker op voldoende rijpheid.















Luchtig opgehangen in de schuur kon het bundeltje narijpen en drogen.




















Dorsen deed ik handmatig door de planten boven een kuip tussen mijn handen, en eventueel vingers, te wrijven. Algauw bleek dat de meeste planten nog niet droog genoeg waren.















Van de exemplaren die werkelijk stroblond waren gleed het zaad zonder weerstand gemakkelijk en vlug door mijn vingers. Anders bij die planten waarvan de bloei nog enige kleur had. Dit waren deze die in het midden van de bundel zaten. Deze hing ik opnieuw op, gespreid en in kleinere bundeltjes.















Toen het weer echter omsloeg en vochtiger werd haalde ik de planten in huis om daar vlugger te drogen.















Eens kurkdroog liet het zaad handenwrijvend gemakkelijk los.















Daarna ging het goedje enkele malen door een zeef (restant van een gesneuvelde pikdorser) zodat het grofste vuil verwijderd werd.















Het geheel werd nog enkele malen krachtig tussen de handen gewreven om nog achtergebleven zaad vrij te krijgen.















De volgende stap was dan het quaf van het quoren scheiden.
Een beetje blowin' in the wind moest de job klaren hoewel ik er geen nobelprijs mee kon winnen.
Wachten op een enigzins stijve bries was als wachten op Godot. Ik haalde dus mijn gerestaureerde wannemolen van de zolder.
De 1.000.000 € vraag was: hoeveel eetbaar zaad zal er na het wannen over blijven.
Het probleem bij het wannen was de hoeveelheid en de richting van de luchttoevoer. Deze kleine hoeveelheid zaad liet niet al teveel try and error toe. Maar soit.
De klus was al vlug geklaard en leverde 391g proper zaad op zijnde de opbrengst van ca. 20 planten ofte ca. 2m² plus de niet te schatten hoeveelheid die bij het instellen van de wannemolen over boord is gegaan.














Het www vertelt mij dat quinoazaad in deze toestand nog omgeven is door een laag zeep, die voor gebruik moet weggewassen worden. Om al dit hard gewonnen zaad niet tegelijkertijd om zeep te helpen probeerde ik toch maar eerst met een uiterst zuinig kopje (25g).
Het wassen onder de kraan, afwisselend koud/lauwwarm, leverde weliswaar geen zeepsop zoals hier beschreven. Lag dat aan de kleine hoeveelheid zaad of was de wasbeurt onvoldoende?
















Na het drogen boven de haard bleef er niets anders meer te doen dan de quinoa klaar te maken en te eten.



Eerst roosterde ik de quinoa, samen met een paar druppels olie. Na het toevoegen van een beetje droge groentenbouillon en wat gemengde kruiden werd het geheel met koud water 'geblust'.
Toen het geheel hevig begon te koken was er nog altijd geen wolkje zeep te bespeuren. Het heerlijke aroma dat zich in de keuken verbreidde had niks met Persil, Dash of Marseille te maken.
Na een goeie 15 minuten was al het water opgenomen en kon de ultieme test plaats vinden.
The proof of the puddin' is in the eatin'

Resultaat: lekker! Het vleugje bitterheid maakt het geheel zelfs interessanter.
Ik mag gewetensvol dit experiment als geslaagd bestempelen

----------------------------

De voedingswaarde van quinoa is onomstreden. Maar als je werkelijk sterft van de honger bieden een dubbele portie frieten XL met zelfgemaakte mayonaise een niet te versmaden (en vlugger) alternatief.
De sierwaarde van de plant daarentegen staat buiten kijf.

woensdag 9 november 2016

Van koe tot keu : bewoonbaar verklaard.

Zo helemaal af is ze nog niet.
Kwestie van tijd, temperatuur en temperament. De details moeten wachten.

Zoals het er nu uitziet ben ik toch al dik tevreden: de keuken is voor het dagelijks gebruik vrij gegeven.
Het aanrecht is volledig.















Het vervaardigen van een niewe keukentafel heb ik tot een goed einde gebracht.





















Het voorlopig geheel mag gezien zijn.

















Maar nu eerst naar buiten. Daar liggen 40m³ beuk te hunkeren naar het zingen van mijn kettingzaag.

donderdag 8 september 2016

Quinoa


Chenopodium quinoa

is voor velen een bekend voedselgewas, verkrijgbaar in elke biowinkel.
Het produkt (zaad) van deze plant valt mij zeer in de smaak.
Of het zich loont deze plant zelf te kweken of toch liever een kilootje om de hoek te kopen beslist elke tuinder voor zich zelf.
Gezien amarant toch een optisch aantrekkelijk gewas is werd ik nieuwsgierig en wilde ervaren of deze zuidamerikaanse plant ook bij mij kon gedijen.
De herfst staat voor de deur maar de quinoa schijnt zich daar nog niet zoveel van aan te trekken.
'k Ben zeer benieuwd of deze plant naast haar optische waarde ook bij mij zich tot een volwaardig culinair product zal ontwikkelen.
















Ervaring, iemand?


donderdag 1 september 2016

Meten is weten.

 Telkens we onze bevriende boerenfamilie bezochten mochten we ons laten wegen op hun bascule
Dergelijke weegschalen zijn vandaag de dag niet meer in gebruik. Hier en daar worden ze nog wel aangeboden als deco artikel, inclusief roest en afgebladderde verf. Aan de prijs te zien behoren ze niet tot de must have artikelen - nog niet. Ik had er altijd graag 1 gehad maar gaf mij nooit de moeite om er naar te zoeken.
Maar zie daar. Er valt er 1 uit de lucht, pardoes op naast mijn schoot, inclusief roest en afgebladderde verf.


































Eerst moet ik dit predigitaal instrument zo goed als het gaat uit mekaar nemen.


















Draadborstel, schuurpapier en een heel dun laagje Ballistol
™ laten de onderdelen er weer als nieuw uitzien.
Tijdens het opkuisen merkte ik pas wat 'eenvoudig' artisanaal smeedwerk te bieden heeft.
Niks met 'drop forged'. Puur handwerk. Puur vakmanschap.
















Na het aanbrengen van een nieuw laagje verf kan het geheel weer samengevoegd worden.
















Nu kan ik eindelijk mijn Body-Mass-Index berekenen.

zondag 21 augustus 2016

Bezoek.

Als je denkt de voorlaatste zondag in augustus eens lekker uit te slapen, vergeet het.
In bed blijven kan nog wel een tijdje, slapen is onmogelijk.
In de verte hoor je al de aankondiging dat vandaag kermis is in het dorp.
Al tamelijk vroeg begeven de dorpsmuzikanten zich op weg.
Het muzikaal parcours start in de dorpskern.
Dan splitst de blaaskapel zich in 3 groepen: ze hebben een lange weg af te leggen. Elk nestje in dit uitgestrekt landelijk gebied wordt bezocht.

Elk huis wordt getrakteerd op een hoempapaserenade. Als tegenprestatie stop je een kleinigheid in hun bedeltas.
Nadat ze mij bezocht hebben ...




























... zijn de buren aan de beurt. Traditiegetrouw staat aldaar de tafel gedekt.


















Na hun honger gestild en hun dorst gelest te hebben krijgen we allemaal nog een toemaatje.
Op naar de volgende.

Sympathieke jongens, sympathieke traditie.
En de muziek, naja.
Zolang de kermis niet ontaardt in een decadent Oktoberfest, voor mij niet gelaten.

maandag 15 augustus 2016

Have a seat, baby.

 Een van mijn omas verbleef in een rusthuis. Zij had een kamertje, bemeubeld met een tafeltje, een tweetal stoelen, een bed en een 'kakstoel'. Een 'privaat kamertje' was niet voorzien. Mijn oma was nogal zwaarlijvig en kon daardoor haar kamer niet vlug genoeg verlaten wanneer pressing matters presseerden.
Vers van de pers moest via die stoel.

Niet alleen omas van dit kaliber 'bezaten' zo een meubelstuk.
Toen Pampers™ de katoenen pisdoeken nog niet van hun heerschappij beroofd hadden 'bezaten' ook babies een kakstoel. Zij mochten, in tegenstelling tot de volwassenen, aan hun natuurlijke behoeftes voldoen aan tafel, tijdens het eten nog wel. O tempora, o mores.
Vermoedelijk werd onze kakstoel telkens weer verder gegeven aan de niet ophoudende babyboomstroom van neefjes en nichtjes. Waar ze uiteindelijk aangeland is weet alleen maar Joost.





















(Foto: http://www.marktplaats.nl)


De tijd en de daaraan gepaarde menselijke voortplantingsdrang stond niet stil.
De pampers overspoelden de markt en de ouwerwetse kakstoel incl. pispotje moest plaats maken voor de moderne kinderstoel.

Intussen is hier de tijd aangebroken om mijn zelf geknutselde kakkinderstoel van onder het stof te halen.
De tijd en mijn lieftallige niets ontziende kroost hadden hun tanden- en andere sporen achter gelaten. Een en ander moest zich onderwerpen aan een intensive chairwash. Zo goed het ging nam ik de stoel weer uit mekaar, gaf de afzonderlijke delen een facelift en verving kapotte onderdelen door nieuwe.
















"Have a seat, baby."









maandag 8 augustus 2016

Helter skelter.

Wie kent ze nog, de ouderwetse zelf gebouwde skelter go-kart?
Een plank, 4 kinderwagenwielen, een stuk touw en een namiddag knutselplezier.
Bij gebrek aan pedalen of een motortje moest je dan wel ergens een helling in de buurt vinden om aan Het Grote Rennen deel te nemen. De 'rampe' was daarvoor ideaal.
Op vlakke wegen had je hulp nodig van een vriend die de skelter duwde. De race werd nog veel leuker wanneer je door een fietser getrokken werd. Zo snel mogelijk, uiteraard.
Verkeersveiligheid was toen nog een vreemdwoord: zo een racer had geen licht, geen bel en ook geen remmen. Dit laatste deed je met je schoenzolen. En waartoe had je een helm, knie- en elleboogbescherming nodig. Crashlanden kon je altijd in de (toen nog bestaande) graskanten, met of zonder gracht (sloot). Een gezicht vol modder en een natte broek konden de pret niet bederven (tot je thuis kwam ...).

Tijdens een opruimaktie in de schuur viel mijn oog op 2 exemplaren die ik ooit eens bouwde in opdracht van Sinterklaas. Hij meende dat mijn opgroeiende peuters evenveel plezier zouden beleven aan zo een vehikel. En gelijk had hij.
Al vele jaren wachten zij op een nieuwe Jacky Ickx (en een nieuw laagje verf) in de hoop dat de nieuwste generatie er ook plezier aan heeft voordat ze de smartphone ontdekt.
















Mijn modellen hebben wel remmen
















maar zijn belange niet zo gesofisticeerd als onderstaande:






donderdag 28 juli 2016

Tuinbank

 Twee maal per jaar wordt hier groot huisvuil opgehaald. Als je vlugger bent dan hordes poolse schattenjagers vind je tussen de rommel wel iets bruikbaars. Wat ik voor enige tijd vond is wel niet zo chic als hier maar toch goed bruikbaar:




















Een rest roestwerende verf, de overschotten van mijn nieuwe plancher, een handvol bouten,
en een beetje tijd waren voldoende om dit oud ijzer weer aanzienlijk te maken.
De planken werden afgewerkt met een laag lariksolie gevolgd door een laag hardwasolie.

Et voilà:




















Ware het niet jammer om iets wat om de halve aardbol gereisd is zonder meer weg te gooien?



















Dezelfde ingrediënten als hierboven leverden het volgende op;


zondag 10 april 2016

Bijna zomer ...

... maar lente in elk geval. Alles wordt groener. Als je naar buiten gaat voel je gewoon dat alles in beweging komt, in beweging IS.
Vandaag heb ik 2m² compost omgezet (de eerste keer in zovele jaren). Ik heb die plaats nodig. Vandaar.
Aangenaam moe en geestelijk totaal ontspand kon ik mij totaal laten gaan in de eenvoud van eenvoudige rythmen. Once again.


vrijdag 25 maart 2016

Paaswandeltocht #20

Vandaag werd het dorp en landerijen, met niet meer dan 85 brievenbussen, alweer bezocht door meer dan 500 wandelaars. De hemel was bedekt, de omgeving gehuld in een treurig grijs.
De paashaas verdeelde paaseieren, bier en schnaps.
Niettegenstaande het druilerige weer was de stemming optimaal. De bewoners uit de omliggende dorpen kwamen weer eens samen. Er werd gegroet, omhelsd, gekust en gevierd. Er werd gegeten, gedronken, gelachen en weer afscheid genomen. De lokale Blaskapelle blies erop los. De wereld was voor de zoveelste keer weer in orde. De stoet rekte zich en slenterde langzaam langs de nog onbewerkte velden, door de bossen, over de oude, inmiddels amper nog herkenbare, DDR-grens.

Ergens in het midden van deze eindeloze mensenketting wandelt een Belg. In gedachten verzonken. Alleen en eenzaam. Alone, all one.




woensdag 23 maart 2016

Terreur.

Terreur is gelijk een composthoop: een hoop afval die na een periode van destructieve hitte in mekaar zakt en de voedingsbodem wordt voor de mooiste bloemen.

zondag 28 februari 2016

'k Moet er nog een titel voor vinden.

Eigenlijk ben ik helemaal geen fan van challenges, uitdagingen, handschoenen oprapen enz... behalve wanneer ik het de moeite waard vind zoals met voetbalhooligans uitgaan en de boel niet aan diggelen gooien. Maar dan vinden zíj dat niet leutig.
Een klein logje schrijven over 'muziek van toen je nog niet eens geboren waart' klinkt dan toch zeer interessant.
Aldus wil ik dan toch voor die ene keer Tiny's uitdaging aannemen:


Noem het een tag, noem het een stokje, noem het gewoon een zot idee. Ga eens op zoek naar een liedje van een hele tijd geleden. Zo lang geleden dat je zelfs nog niet eens geboren was. Maar toch blijft het hangen, vind je het mooi of net niet – dat kan ook.


Niet dat ik me veel herinner van wat vóór mijn geboorte gebeurde, wenn überhaupt.
Van wat daarna zoal gebeurde zijn toch nog enkele muzikale flarden blijven hangen.
Elke morgen werd ons huis, terwijl mama bezig was met stof wissen, stofzuigen, de vloer cireren, mijn kakdoeken verversen, eten voorbereiden, een winkellijstje maakte, haar eigen cigaretjes rollen met 'Welta', vervuld met de heerlijkste Radio Luxemburgse 'Arbeidsvitaminen' waarvan ik mij niet veel meer kan herinneren (Deo gratias).


Mijn ma was in de wolken en ik heb nooit geweten of Welta eigenlijk geen illegaal cannabisprodukt was.
So what. Moeder zong. Wie zal er ons kindeken douwen; Onze Lieve-Vrouw van Vlaand'ren; en meer van dat ongerief. Haar repertoir was onuitputtelijk. Maar meestal neuriede ze zodat ik de teksten niet verstond.
Eerst bij de nonnen leerde ik enkele van die teksten verstaan en begrijpen.
Het belangrijkst lied leerde ik kennen op de lagere basisschool van Sint Jozef (God hebbe zijn ziel).

Zo in het begin van de Fifties waren Marlene Dietrich en Edith Piaf wel zeer populair, maar daar was er dat éne lied, de hit aller tijden. Geschreven meer dan een eeuw vóór mijn geboortedag.
Het stond zelfs op het muziekprogramma van mijn katholieke lagere school.

Hemelse muziek en de lyrics waren poezie van het zuiverste water. Eerlijk.

Hoe groot mijn verbazing en vreugde dat dit lied ook in de staatsschool, waar ik noodgedwongen heen moest, ook gespeeld en gezongen werd. Niet alleen dát: elke eerste donderdag van de maand kwam de ganse schoolgemeenschap samen op de 'speelplaats', een met dallen toegebotonneerde vlakte waar er nog niet eens een 'Eerste hulp bij breek je poten'-kast aanwezig was, en zongen luidkeels dit lied, mijn lied, waarvan ik elk woord, elke lettergreep, uitwendig kende. Zelfs de Hoofdleraar deed mee. Deze heer was nog enthousiaster dan ik zelf. Hij zong uit volle borst, of wat daar nog van over bleef, en ondersteunde iedereen die nog problemen had met de tekst met dirigerende hand. Voornamelijk met duim en wijsvinger.

En zelfs nu nog, bijna anderhalve eeuw later, kent iedereen dit lied.

Voor worst, voor frieten en voor vet,
(bis)
rettettettet.




Iedereen? Wel ja ... Bijna iedereen.

































zaterdag 27 februari 2016

A nice day at the beech.

Het winterse karwij is bijna (sic) geklaard. Wat er nog kapot te zagen en te klieven is valt binnen de maten van mijn ervaring. Het groentenseizoen staat in de startblokken maar vooraleer het vol op gang komt krijg ik alles wel onder dak, ware daar niet dit spreekwooldelijke 'laatste loodje'. Zeg maar 'lood'!











Het liefst van al zou ik buurmans kraan gebruiken om dit gevaarte op de effen bodem te leggen. Maar buurman bezit geen kraan, behalve dan een waterkraan.
Om ze met een of andere buis naar beneden te hevelen zou ik, als mijn berekeningen kloppen, een ca. 10m lange hefboom nodig hebben. De zwaartekracht zou enerzijds die beukestam daar heen brengen waar ik ze graag zou hebben. Anderzijds, aldus mijn berekening, zou de hefboom, met mij aan het uiteinde, pardoes in mijn jongste aardbeienbed  terecht komen. Dat wil ik kost wat kost vermijden: ik heb geen vers plantgoed en het is nu ook niet de tijd van het jaar om aardbeien te planten.
De enige optie is deze knaap, een geschatte 600kg, 4 meter lang en Ø45cm, in situ in schijven van 25cm te zagen. Dergelijke schijven zouden dan toch nog qua gewicht mijn eigenste musculaire capaciteiten ver overtreffen: ik moet ze brevi manu bevorderen naar de plaats waar mijn kliever staat.

Probleemstelling:
1. de diameter van de stam is groter dan de lengte van mijn zaagblad.
2. de stam wordt niet gelijkmatig door het onderliggende hout ondersteund
3. ik mag mij niet in de gevarenzone bevinden wanneer de stam onvoorzien naar beneden zou
    donderen  want ik heb net mijn schoenen gepoetst.
4. ik ben zeker dat bij onoordeelkundig zagen mijn zaag vast geklemd wordt waardoor ik dan
    buurmans zaag moet ontlenen die (zijn zaag) het zelfde lot zal ondergaan.
5. ik moet nadenken.
6. mijn bak bier is leeg.

Opties:
1. een langer blad + ketting kopen.
2. met wiggen de stam ondersteunen.
3. vuile schoenen aantrekken.
4. eerst de buurmans' zaag gebruiken en die eventueel met behulp van de mijne weer bevrijden.
5. het proberen waard.
6. een zaagparty organiseren.

Na nachtelijk overleg heb ik besloten opties 1/4 en 6 te schrappen en mij slechts op nummer 5. te concentreren. Cogito ergo sum, zoem ik zo binnensmonds.

Gisterenavond was de hemel bloedrood en beloofde een stralende zonovergoten dag met temperaturen ietsje boven het vriespunt. Een prachtige dag om mijn zaag te scherpen en de buren te laten mee genieten van mijn actie.

De beuk erin:
Eerst zaag ik om de 25cm van boven naar beneden en dan van voor naar achteren, maar slechts zo ver dat de kans dat de stam doorzakt en mijn zaag vast klemt uitgesloten blijft.




















Na 30 zaagsneden krijgt mijn zaag dorst. Ik ook. De zaagparty was noppes en mijn bak bier is nog altijd leeg. Mijn thermos koffie is intussen al koud en water is voor de koeien.
Mijn buurman had mijn gladiatorenkamp al enige tijd in de gaten. Wetend dat mijn gevecht mijn uiterste concentratie vraagt had hij zich gedekt gehouden maar nu kwam hij van achter de berk te voorschijn en maakte met zijn hand het T-teken. Time. Time für ein Schnaps!
U schnapt het wel. It takes two to tango. Een soldaat kan niet op één been staan.
Gelukkig kan ik niet dansen en ben ik een pacifist. Ik kan mijn buurman ervan overtuigen dat de strijd nog niet gestreden is en dat we eerst later viktorie kunnen kraaien.
"Kan ik mee helpen?"
"Ja. Neem je GSM en houd je duim op 112."
"En dan?"
"Op mijn teken druk je die 112 en roep je 3x luid 'PAN PAN MEDICO'"
"????"
"Never mind."
Ik drink mijn glaasje groeneokkernotenlikeur, tank mijn zaag vol en overleg hoe het nu verder moet.

Ik maak enkele kleine zaagsnedes in het kopse hout om daar met moker en voorhamer wiggen in te drijven.





















Dit doe ik aan beide kanten en werk gestaag naar het midden van de stam.De onderste helften kunnen dan probleemloos weggezaagd worden, samen met de uitsteeksels die verhinderen dat de stam naar beneden kan geheveld worden.
En dan is het zover: de resterende 2 meter kunnen probleemloos in positie gebracht worden en verder door gezaagd.





















Brutaal manueel machogeweld zorgt er voor dat de zware schijven tenslotte het laatste loodje leggen.


















Voilà, het kereltje is gewassen. (Met Stihl, zou Menck zeggen.)
Intussen was mijn buurman alweer verdwenen. Hij had zijn oorkappen vergeten - denk ik.
En daarmee ook zijn Schnaps.
De volgende stap: een bak bier kopen.